Fernando’s

Om heel eerlijk te zijn, is het niet helemaal eerlijk om over dit restaurant te schrijven. En dat heeft een reden. Dit is namelijk mijn favoriete restaurant.

Waarom? Nou… dat leg ik je maar al te graag uit.

Mijn vriendin benoemde al erg lang dat wij samen uit eten moesten gaan bij Fernando’s in Alkmaar. Culinair uiteten in een klein restaurant met goede wijnen wat volgens haar helemaal in mijn straatje zou liggen.

Ik hield deze boot in het begin een beetje af, omdat ik echt niemand kende die hier een keer had gegeten, los van mijn vriendin. Waarom ik die boot afhield, weet ik nog steeds niet. Plus, toen wij hier gingen eten, kwam ik net een beetje kijken met betrekking tot het koken, fine dining en de culinaire wereld.

Enige tijd later had mijn vriendin gereserveerd. Tja, dan moet je maar mee, hè. Die dag had ik van tevoren wat huiswerk gedaan en hierdoor bemerkte ik dat ik al enthousiaster werd. Dit restaurant staat namelijk in de ‘Lekker 500’ en Gault & Millau met 12 punten.

Dus je snapt: mijn zintuigen waren geprikkeld.

Die avond stapten wij, opgemaakt en wel, op de fiets. Het is maar een kleine twintig minuten fietsen. Dit houdt dus ook in dat wij lekker een drankje konden gaan doen. Dit stukje met de drank… tja, bedankt hè, Mark. Als je dit leest, snap jij denk ik wel waarom…

Toen wij daar voor de allereerste keer kwamen, werden wij hartelijk ontvangen door de gastheer/sommelier Mark Zomers.

De gastheer, tevens sommelier, kende mijn vriendin al, dus we kregen een heerlijke ontvangstchampagne en zo maakte ik die avond ook kennis met de gastheer, de chef en de souschef. Het fijne van de gastheer is dat hij onwijs veel weet over de wijnen. Maar wat ik al eerder aangaf in andere blogs, is dat hij het praatje over de wijnen kort houdt en je laat genieten van de gerechten met de bijpassende wijnen.

We zaten die avond aan de hoge tafel, die direct aan de bar gevestigd is, maar ook direct zicht heeft op de keuken. Het restaurant is niet groot en de keuken ook niet. Het restaurant heeft een huiskamersfeer (dit is absoluut niet negatief bedoelt). Dat maakt het knus, maar het voelt tegelijkertijd relaxed en toegankelijk. Omdat de standaard niet laag ligt en het restaurant aangeschreven staat in meerdere gidsen, heeft het ook een luxere en verfijndere ambiance.

Doordat wij aan de hoge tafel zaten, kon ik dus vanaf een hele kleine afstand zien hoe de chef samen met zijn souschef druk in de keuken aan het werk was. Hoe die twee in die kleine keuken aan het werk waren, daar had ik bewondering voor.

Chef Fernando is een chef die elke week een ander menu serveert en zichzelf alles heeft aangeleerd. Kijk, elke week een ander menu verzinnen: je moet het maar durven. Nou, in de afgelopen keren dat ik daar heb gegeten, vind ik het echt bewonderingswaardig dat je dit kan en dat het je ook lukt.

Want geloof mij, dit doen heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel weinig restaurants. Eigenlijk ken ik geen één restaurant dat dit doet, maar chef Fernando wel.

Het is dus elke keer weer een verrassing wat je die avond geserveerd krijgt.

Ik weet nog goed dat de chef aan tafel kwam en later ook de souschef. Een praatje hier en daar en de uitleg over de gerechten die wij geserveerd kregen. Ik merkte dat ik geraakt was door de chef, door wat hij kookte, maar ook door zijn achtergrond en het feit dat hij zichzelf alles had aangeleerd.

Die avond kregen wij verschillende gerechten met vis en vlees. Alle gerechten waren echt mega lekker. De wijnen waren goed gecombineerd met de gerechten. Volle smaken, diepe smaken, maar ook gedurfde smaken. Vanaf dat moment was ik om. En ja, aan de andere kant van de tafel hoorde ik alleen maar:

“Zie je wel, ik zei het toch dat je dit leuk en lekker zou vinden.”

Een restaurant zo dichtbij huis en waar zo mega lekker gekookt wordt. Ik wilde hier vaker gaan eten. Nou, wees gerust: dat deden we.

Van één van deze vele avonden is mij één gerecht bijgebleven waar ik best wel emotioneel van werd. De souschef, Rutger Derlagen, had een saus gemaakt met demi – glace, gochujang pasta en allerlei andere kruiden, specerijen en ingrediënten. Geserveerd met een lamskotelet, als ik het mij nog goed kan herinneren.

Toen ik dit at en proefde, was ik stil, kreeg ik kippenvel en genoot ik van elke druppel saus en uiteraard ook van de rest van het gerecht. Maar de saus was namelijk zo ongelofelijk goed dat ik zo brutaal ben geweest om een stuk brood en nog wat van de saus te vragen.

Je kent de uitspraak wel:

“Brutale mensen hebben de halve wereld.”

Nou, ik kreeg geen half werk, dat kan ik je wel vertellen. Ik kreeg serieus de sauspan met een aantal stukjes brood erbij.

Mark: “Hier, eet op en niet meer zeuren, hè.”

Wel met een knipoog hoor!

Ik: “En daar kwam de traan van geluk.”

Ik heb letterlijk en figuurlijk alles, maar dan ook echt alles, tot op de laatste druppel aan toe uit de pan gehaald. En heel eerlijk: hiervoor ga je toch uit eten? Om dit soort smaken en gerechten te eten.

Direct vroeg ik aan de souschef om het sausrecept. Die kreeg ik natuurlijk niet, alleen een opsomming van sommige ingrediënten die hij erin had gedaan. Want die wist ook wel dat dit mega goed was.

F*ck, en allerlei andere scheldwoorden gingen er door mijn hoofd heen. Want ik had nog nooit zo’n saus geproefd als deze. De smaken van de saus kan ik serieus nog terughalen.

Aangezien er geen vast menu of kaart is moet ik het nog doen met foto’s en weet ik echt niet alles meer. Maar daar blijft het natuurlijk niet bij. Er zijn nog een aantal gerechten die mij zijn bijgebleven en waar ik inspiratie uit heb gehaald. Het is vooral dat de chef en souschef gedurfd koken en combinaties maken die je niet snel verwacht. 

Nu is het zo dat ik oprecht niet meer weet hoe vaak wij daar hebben gegeten. We zijn daar nu met vrienden, familie en uiteraard met zijn tweeën meermaals uit eten geweest.

Doordat wij daar vaker zijn geweest, leer je elkaar wat beter kennen. Wat ik al eerder had opgeschreven, is dat mijn vriendin de gastheer al kende, maar ook de rest van team Fernando’s. De chef en souschef vroegen al een aantal keren wanneer ik hen ging helpen in de keuken.

Elke keer als zij dit vroegen, sloeg ik dicht, vond ik het spannend worden en kroop ik in mijn schulp. Want ja, iets met een grote bek en…

Ik heb namelijk gezien hoe die twee met elkaar in de keuken staan en hoe zij ook met elkaar omgaan. Ik heb daar alleen maar bewondering voor. Ik kijk dan ook best wel tegen hen op, in de positieve zin. Maar de chef en souschef bleven volhouden wanneer ik mee ging draaien.

Tot afgelopen zaterdag 2 mei 2026. Ik heb toen een dag stage gelopen samen met de chef en souschef. Nu heb ik wel vaker stage gelopen in een restaurant, alleen dit was voor mij toch wel een speciale en bijzondere avond.

Je mag echt wel weten dat ik heel erg tegen deze avond opkeek. Ik was retenzenuwachtig en vond het dood-, maar dan ook echt dood- en doodeng om daar in die keuken te mogen staan.

Maar vanaf seconde één, toen ik de keuken in liep, voelde ik de sfeer die de chef en de souschef ook met elkaar hebben. Direct aan de gang en meteen laten zien wat ik kon. Want ja, ergens diep vanbinnen moest ik mij ook wel een beetje bewijzen. 

De chef en souschef lieten mij een aantal sauzen en vinaigrettes proeven en lieten mij dingen doen die ik nog niet eerder had gedaan in de keuken. Als je bij Fernando's eet, vraag dan even naar een oester met de Thaise vinaigrette. Bericht mij daarna even wat je er van vond. Want deze vinaigrette gecombineerd met de verse oester is goddelijk lekker.

Oprecht, het was hard werken, maar ik heb van elke seconde genoten in die kleine keuken. We hebben onwijs veel gelachen en ik heb veel mogen leren van de chef en souschef.

Het was zelfs zo dat er die avond een stel aan de bar zat dat de volgende opmerking tegen mij maakte:

“Wij hebben hier zo goed gegeten en genoten van jullie in de keuken. Bedankt voor deze avond.”

Aangezien ik geen onderdeel ben van team Fernando’s, werd ik geraakt door deze woorden en kreeg ik een gevoel dat ik hier niet goed kan omschrijven. Maar voor en met dat gevoel kook ik zelf ook en maak ik recepten: om dit gevoel ook terug te geven.

Het enige wat ik wil zeggen, is: ga hier eten. Ik hoop dat je begrijpt waarom dit restaurant voor mij, of voor ons, speciaal is. En nee, het is absoluut niet de bedoeling om reclame te maken. Nee, dit is echt rechtstreeks vanuit mijn hart opgeschreven.

Wij genieten telkens weer van de avonden bij Fernando’s en ik hoop dat jullie, na het lezen van dit stuk, hier ook gaan eten en het zelf gaan ervaren. 

Voor de avonden hebben wij gemiddeld tussen de €250 en €300 betaald. Wij zitten vaak vanaf 18.30 uur tot 22.30 aan tafel. En soms zelfs tot in de latere uurtjes.

– Robin

Geschreven op 15 augustus 2026.