Met vrienden wilden wij al enige tijd goed, lekker en ook wel culinair uit eten gaan. Zij houden daar net zo van als wij.

Wij zaten bij hen thuis aan de borrel en bespraken waar wij wilden gaan uit eten. Ergens in Amsterdam, maar waar? De één noemde dit restaurant en de ander weer dat restaurant. Maar we waren met z’n allen niet echt overtuigd.

Ik had wel eens van restaurant Rijks gehoord, en dan met name van chef Joris Bijdendijk. Dus ik stelde voor om daar eens te gaan eten.

Eén van de vrienden gaf aan dat hij daar niet zo heel lang geleden via zijn werk had geluncht en dat dit hem zeer, zeer, zeer goed was bevallen. Dus de keuze was nu niet meer zo moeilijk. De knoop werd doorgehakt en wij hadden gereserveerd bij Rijks restaurant.

Op de dag van het uit eten gaan brachten wij de kinderen eerst naar opa en oma. Papa en mama gingen eerst decadent lunchen bij de Gele M. Iets met een traditie. Lees de blog van de Le Pristine voor meer tekst en uitleg.

We hadden een prachtig en heerlijk vooruitzicht. Die avond werden wij opgehaald en wij waren allemaal onwijs netjes gekleed. We hadden echt ons best gedaan om er goed en verzorgd uit te zien voor deze avond. Dus de sfeer zat er lekker in toen wij in de auto zaten. Lekker een muziekje op en hop, naar Amsterdam.

Aangekomen in de stad gingen we op zoek naar een parkeerplek. Ik hoef je niet uit te leggen hoe dat in deze stad werkt. Gelukkig konden we vlak bij het restaurant een plekje scoren. Dat kwam doordat meneer een elektrische auto heeft, dus er is bijna altijd wel een plekje waar je met die stekker de auto kunt opladen.

Na een korte wandeling stonden we voor de ingang van het restaurant.

Bij binnenkomst werden wij welkom geheten. We stonden in de gang met allerlei spiegels en de kookboeken pronkte in de hal van de chef himself. Natuurlijk pakte ik direct een boek en begon ik te bladeren en te kijken wat er allemaal in stond.

Ondertussen had iedereen zijn jas al uitgedaan en ik stond daar nog steeds te bladeren.

“Robin, hallo!"

"Robin, ze vraagt nu al meerdere keren of ze je jas mag aannemen.”

“Oh… sorry, ik had het niet gehoord.”

Even tussen jou en mij…

Natuurlijk hoorde ik het wel. Maar ik wilde gewoon even lekker bladeren en rondneuzen in zijn boek.

Nadat ik mijn jas had afgegeven, werden wij door de gastheer ontvangen en begeleid naar onze tafel. We liepen langs de open keuken. Wat mij direct opviel, was dat het een aardig grote keuken was en dat er flink wat personeel bezig was.

Vrijwel meteen viel mijn oog op de chef Joris Bijdendijk, die druk bezig was in de keuken. Het is was toch wel erg leuk om de chef in de keuken te zien staan.

We namen plaats aan een ronde tafel en vrijwel direct begonnen wij met een bubbel en kregen wij de welkomsthapjes.

Allereerst, wat een prachtig restaurant.

Donkere tonen, zoals eikenhout, een hoog plafond, grote raampartijen en sfeervolle verlichting. Maar wat mij het meeste opviel, was dat alles in harmonie was. Qua kleur, maar ook qua uitstraling.

Dus vrijwel binnen de eerste paar minuten zeiden wij natuurlijk tegen elkaar dat wij dit thuis ook wilden gaan namaken. Dat hebben we natuurlijk nog steeds niet gedaan, dat snap je natuurlijk.

We zaten een beetje achterin het restaurant en vlakbij de keuken. We hadden dus eigenlijk een heerlijke plek. We konden het restaurant goed bekijken en de keuken. Althans, ik hield behoorlijk veel zicht op de keuken en zo kon ik alles goed in de gaten houden inclusief de chef. Het was zelfs zo, dat ik soms langer omgedraaid zat en aan het kijken was naar de keuken dan naar het gezelschap. 

Vervolgens kregen wij een paar amuses, die echt overheerlijk waren. Maar eigenlijk wil ik het hebben over het brood.

Dit brood, met de opgeklopte boter en, ik begreep, een soort chili – olie over de boter…

"Wauw, wauw, wauw."

Deze boter met chili – olie… Ja, wat moet ik daar nou over opschrijven? Ik weet het echt niet, maar ik probeer je toch mee te nemen. Het was echt goddelijk lekker.

Een dikke klodder boter op het broodje en een beetje uitsmeren met die chili – olie erop. En binnen een paar happen was het alweer op. Dit hebben wij serieus, volgens mij, wel vier of vijf keer opnieuw besteld

Maar de avond, en vooral de gerechten, moesten nog komen. Als het brood met de boter en chili – olie al zó verrukkelijk lekker was, dan moest dat wel een voorbode zijn van de gerechten die nog zouden komen.

En toen begon de avond.

Voor- en voorgerechten:

– Zeeuwse oester, citroen, mignonette.
– Hamachi, sobrasada, beignet, ricotta, groene gazpacho.
– Langoustinetartaar, Anna Dutch-kaviaar, bieslookcrème, Vin Jaune.
– Millefeuille van rode biet, Tomasu beurre blanc, peterselie – olie.
–G eglaceerde zwezerik, boontjes van Perry, groene appel, Hollandse wasabi.
– Feta uit Ransdorp, komkommer, dillesorbet, hangop.

Dessert:

– Rijstebrij, abrikoos, Chaams Hoender, advocaat, djeruk purut.

Wijnen:

– Wijnarrangement bij elk gerecht, per glas.

Ik kan wel over elk gerecht iets opschrijven, maar wij hebben zó overheerlijk gegeten en genoten van ieder gerecht, dat woorden eigenlijk tekortschieten.

Maar één gerecht was wel echt heel bijzonder, namelijk het signatuurgerecht van de chef:

Millefeuille van rode biet, Tomasu beurre blanc, peterselie – olie.

Dit heeft twee redenen.

Ten eerste:

Dit was zó bijzonder en smaakvol gerecht, dat wij serieus met z’n vieren even stil waren toen wij dit aten. Daarna was het alleen maar,

"Oee en aaa en wauw en zo heerlijk."

Alleen hiervoor raad ik je eigenlijk alleen al aan om naar Rijks te gaan.

Ten tweede:

De chef kwam persoonlijk aan tafel om de Tomasu beurre blanc in te schenken. En juist daar gebeurde iets wat ik totaal niet had verwacht. De chef kwam aan tafel en keek mij aan. Maar hij keek mij zó aan, met een blik van:

“Ik ken jou.”

Vervolgens zei hij dat ik hem bekend voorkwam.

Ik schrok, moest verlegen lachen, zocht naar woorden, begon te stotteren en ik kreeg het bloed verziekend heet. Ik wist mij totaal geen houding te geven tegenover de chef. Ik legde uit dat dit mij zeer onwaarschijnlijk leek en dat dit voor mij de eerste keer was dat ik hier kwam eten.

We moesten er allebei om lachen (ik vooral vet ongemakkelijk) en we kletsten nog even kort na. Je kunt je voorstellen dat ik een kop had zo rood als een boei. Ik zat daar totaal ongemakkelijk in dat restaurant, maar stiekem ook wel een beetje met trots.

Hallo… chef Joris Bijdendijk, die mij mogelijk van iets herkende. HOE DAN? Wie ben ik, waardoor hij mij van iets zou kunnen herkennen?

Vervolgens legde de chef uit wat wij gingen eten en liep hij weer terug richting de keuken.

Direct kreeg ik van de rest te horen:

“Ja hoor, tuurlijk… Hoe krijg jij dit nou weer voor elkaar? Hoezo jij nou weer? Hoe dan? Het kan er ook maar weer één zijn, hè!”

Hier heb ik nog lang op geteerd en ik heb er natuurlijk ook nog lang mee opgeschept tegenover alles en iedereen. Dat snap je natuurlijk wel.

We hebben echt een topavond gehad met z’n vieren. Met vrienden in een sterrenrestaurant eten, in een heerlijke en ontspannen sfeer, met fenomenale gerechten… En dat de chef mij mogelijk van “iets” herkende, was voor mij wel de bekroning van deze avond.

We hebben het er zo nu en dan nog wel eens over. En zeker over het 'bieten' ­gerecht.

De muziek stond precies goed. Hard genoeg om sfeer te creëren, maar niet zó hard dat het storend werd. Je hoorde mensen gezellig praten, maar je kon ze niet verstaan. Waarschijnlijk konden ze ons wel verstaan, van ons gelach.

De gastheer was op en top vriendelijk en professioneel.

Ook legde hij de wijnen op een perfecte manier uit. En daarmee bedoel ik dat sommige mensen zó enthousiast over wijn kunnen vertellen, dat je ondertussen heel Europa hebt gezien, veertig verschillende druivensoorten hebt leren kennen en allerlei houtrijpingen en fruitsoorten hebt geproefd… zonder ook maar één slok te nemen.

Gelukkig deed hij dat hier heel genuanceerd. Hij vertelde kort iets over de wijnen en precies genoeg om het verhaal compleet te maken. Persoonlijk houd ik daar het meest van.

Kijk, heel eerlijk… dat niveau met wijnen heb ik nog lang niet. Ik vind het ontzettend knap dat iemand bepaalde druifsoort kan proeven, aroma’s of specerijen uit een wijn kan halen.

Met eten is dat voor mij anders. Dan kan ik smaken vaak al in mijn hoofd combineren en mij bijna voorstellen hoe iets gaat smaken.

Nadat wij hadden betaald en afscheid hadden genomen, liepen wij terug richting de hal waar alle boeken van Joris Bijdendijk lagen. Natuurlijk pakte ik weer een boek en begon ik opnieuw wat te bladeren.

Vervolgens hoorde ik één van de vrienden zeggen:

“Robin, ik koop dit boek voor je. Ik weet hoeveel passie en plezier jij hierin hebt. En na vanavond, en alles wat ik je heb zien doen en beleven, gun ik jou dit boek. Daarom wil ik je dit boek cadeau doen.”

Daar stond ik dan. Met open mond, en stiekem toch ook wel een tikkeltje emotioneel, met het boek van Joris Bijdendijk als cadeau in mijn handen.

Even eerlijk… Dit was een avond vol herinneringen, belevingen en toch wel een rollercoaster aan emoties. Dat betekend dat dit een avond was die we niet snel zouden vergeten.

Door omstandigheden zijn wij kort daarna nóg een keer bij Rijks gaan eten. En juist door die omstandigheden heb ik daar nog altijd een stageplek openstaan.

Ik weet dat ik die ooit nog een keer moet gaan innen. Want hoe gaaf zou het zijn om stage te mogen lopen bij sterrenchef Joris Bijdendijk.

Dus chef, als u dit ooit leest…

Ik zou heel graag een afspraak met u willen maken om een keer stage bij u te mogen lopen.

Tijdens ons tweede bezoek aten wij de volgende gerechten.

Voor- en voorgerechten:

– Yellowtail kingfish, mandarijn, prei, selderij.
– Judasoor, Terschellinger cranberries, eigeel, curryblad.
– Laabsalade, geitenvlees, komkommer, makreelvinaigrette.
– Koolrabi met magnolia en plankton beurre blanc.
– Millefeuille van rode biet, Tomasu beurre blanc, peterselie – olie.

Helaas weet ik van ons tweede bezoek het volledige menu niet meer zo goed.

Maar dat het opnieuw onwijs goed was, dát weet ik nog wel. En zeker dit gerecht:

Yellowtail kingfish, mandarijn, prei, selderij. 

Een combinatie die zo goed was, dat ik dit serieus nog kan proeven. Moet je nagaan wat voor een indruk dit achter gelaten heeft.

Restaurant Rijks staat voor ons zonder twijfel in de top drie van favoriete restaurants.

Als iemand mij vraagt waar ik gerust iedere maand een keer zou willen eten, dan is Rijks één van de eerste restaurants die in mij opkomt.

Voor deze avond hebben wij met z’n vieren in totaal € 729,- betaald, exclusief de aanbetaling van € 100,-. Wij hebben van 18.30 uur tot 22.30 uur aan tafel gezeten.

Dit restaurant en deze avond heeft voor mij wel een speciaal plekje.

 

— Robin

Geschreven op 22 juli 2026.