Dit was mijn allereerste ervaring met een sterrenrestaurant. En jawel, dit moest goed aangepakt worden. Dus waar gingen wij heen? Juist de Le Pristine in Antwerpen, van sterrenchef Sergio Herman.

Kijk, Sergio Herman is voor mij heel speciaal (chef, als u dit ooit leest: ik zou zoooooooooo graag nog met u willen koken).

Na meerdere series, filmpjes en kookboeken te hebben gezien en gelezen van de chef, wilde ik naar één van zijn restaurants. Ik wilde proeven en ervaren wat de chef maakte. Ik heb geen posters boven mijn bed hangen van de chef. Maar dat ik tegen de chef opkijk in de positieve zin dat doe ik honderd procent zeker

Le Pristine is een fine dining restaurant en is gericht op Italiaanse en Zeeuwse cuisine. Toen wij daar aten, had het restaurant één ster.

Italië, de vibe, de cultuur, de zon, het strand, het eten en het drinken. Als je daar niet van houdt, dan weet ik het ook niet meer. Ik ben er zelf een paar keer geweest, dus een klein beetje mee lullen kan ik denk ik wel. Maar een stapje hoger, richting fine dining, en de inspiratiebron van Italië, die had ik nog niet eerder geproefd.

Dus wij hadden gereserveerd voor Le Pristine. Als een kind zo blij dat het gelukt was en dat wij daar gingen eten. Nou ja, blij. Ik denk misschien nog wel meer dan blij. Ik keek hier zo bizar naar uit, want ja, zou de chef er staan in de keuken? Kon ik hem die avond in levende lijve zien?

En toen was het die dag. Een paar uur rijden naar Antwerpen en je bent er. Aangekomen in het hotel, alles keurig ophangen, uitstallen, opfrissen en lekker de stad in. We waren mooi op tijd dus genoeg tijd om nog even lekker Antwerpen in te gaan.

Antwerpen vind ik echt te gek. Een mooie, gezellige en culturele stad. Ik ben er een aantal jaar geleden met een vriend geweest, in de pandemietijd. Ik wil de naam niet meer noemen, want dan krijg je weer stuiptrekkingen. Of het de meest slimme tijd was om erheen te gaan weet ik niet, maar wij hebben er optimaal genoten en heerlijk gegeten.

Wat ik mij nog wel heel goed kan herinneren, is dat toen ik er met die vriend was, wij meerdere malen langs Le Pristine waren gelopen. Wist ik veel, joh, dat daar een restaurant zat met een ster en waar ik een jaar later zou gaan eten. Ik keek er toen niet eens naar om. Ik was nog helemaal niet thuis in de wereld van koken, fine dining of weet ik het wat op dat gebied. Eigenlijk wist ik helemaal niks van de culinaire wereld.

Zo zie je maar dat er binnen een jaar een hoop kan gebeuren.

Oké moving on. We gaan weer terug naar de avond van Le Pristine. Eerst een beetje slenteren door de stad. Beetje shoppen, beetje de toerist uithangen. Lunchen bij de Burger King, want ja, fastfood en vanavond naar een sterrenrestaurant. Dan zit je misschien nog een beetje vol (althans dat was toen de denkwijze hé).

Dit hebben wij er vanaf die avond ingehouden. Als wij culinair uit eten gaan dan lunchen wij vooraf bij de gele M of bij een andere fastfoodketen. Ik zei dit als grap, toen in de Burger King die middag, maar tot op de dag van vandaag houden wij dat erin.

Over dat stukje vol, daar heb ik nog wel wat over te schrijven. Mijn hemel zeg. Maar dat komt later.

Nadat we de stad hadden gezien, begon het al lichtelijk avond te worden. Dus wij naar het hotel. Even chillen, douchen, opmaken en de knappe kleren aan. Maar ik merkte aan mijzelf dat ik al zenuwachtiger begon te worden en dat de spanning zich begon op te bouwen.

Ik wist totaal niet in wat voor wereld ik die avond zou gaan stappen. Tuurlijk had ik wel wat dingen opgezocht, maar nu ik het zelf ging ervaren, dat was wel een compleet andere stap.

Door het hotel een taxi laten bestellen. De taxi in en toen kwamen de echte kriebels. Alsof je weer verliefd was. Ik had hier zo mega veel zin in en ik keek hier zoooooooooo ontzettend naar uit.

En daar stonden we dan, voor de ingang van het restaurant. We deden de deur open en direct stapten wij het café binnen. 

Ik ga nu wat zeggen, dit klinkt echt mega fout maar het is echt waar. Aan de bar zat een man (dit klinkt als het begin van een foute mop). Die man keek mij aan en ik naar die man. Nu denk ik achteraf dat dit Hans van Wolde is geweest. Ik denk dat wij elkaar zeker drie seconden hebben aangekeken. In mijn hoofd wel een uur, maar dat is natuurlijk niet zo.

Ik weet nog wat ik deed. Ik glimlachte en hij terug. Maar heel even, ik wist op dat moment niet eens wie Hans van Wolde was of moest zijn. Want ja, dit was mijn aller-allereerste ervaring op dit gebied.

Chef als dit zo is geweest, bevestig dit dan a.u.b. want ik ben echt niet gek, want mijn vriendin gelooft mij niet.

Afijn. We worden welkom geheten en naar onze tafel begeleid door de gastheer.

Ik keek mijn ogen uit toen we naar onze tafel werden begeleid. Vervolgens werden wij aan tafel gezet en daar zaten we dan. Holy shit hey, daar zit ik dan in een sterrenrestaurant. Hoe f*cing gaaf is dit! Ik natuurlijk met mijn zenuwachtige kop vragen of de chef er was. Mag je één keer raden. Was hij er of niet?

Nee, helaas…

Maar dat geeft niet, want het is zijn restaurant en ik was er wel.

En toen begon de avond. Ik moet wel eerlijk zijn, want het is dik vijf jaar geleden. We hebben er op 12 november 2021 gegeten. Maar het feit dat ik die avond tot op de dag van vandaag kan herinneren, dat is wel bijzonder.

We zaten aan het einde van het restaurant, kijkend naar de binnentuin. Tuurlijk had ik het zicht op de keuken, want ik wilde alles in de gaten houden en zien wat zich daar afspeelde. Wat mij vooral opviel was de kunst in het restaurant. Gesmolten discoballen, autobanden in verschillende kleuren en grote schilderijen. 

Er hing een sfeer zoals je die in een café hebt, maar dan iets minder luid. Lekker hoorbaar, maar totaal niet storend. Dat gold ook voor de muziek. Lekker hard, maar net niet hard genoeg, waardoor je soms nog even mee kon genieten met de muziek. De gasten om ons heen konden we net wel net niet verstaan. 

De gastheer kwam aan onze tafel en heette ons welkom. Aangezien mijn vriendin al iets verder was dan ik en meer wist op het gebied van fine dining en wijnen, liet ik mij leiden door de sommelier en mijn vriendin.

We begonnen met een champagne, maar ik wilde ook wat anders. Ik zag namelijk op het menu dat er cocktails waren. Ik heb echt random gekozen, want ja, wist ik veel, joh. Geen verstand van die dingen, dus liet ik mijn gevoel een beetje spreken met iets wat voor mij herkenbaar klonk.

Wat ik mij nog kan herinneren, is dat dit de allerlekkerste cocktail was die ik tot nu toe in mijn leven heb gedronken. Zoet, licht zurig, fris en roze.

Als iemand die dit leest en weet welke cocktail dit is geweest, laat het mij alsjeblieft weten.

En toen begon de avond.

Menu:

– Oesters vooraf.
– Tartaar van kalfsvlees in een romige tonijnsaus met rode Gambero Rosso – garnalen en verse groene kruiden.
– Garganelli met ragù van gekonfijte eend, nduja, paddenstoelen, eidooier, Parmezaanschuim en daslookvinaigrette.
– Crudo van rode diepzeegarnaal, zure room, kaffir limoen en kaviaar.
– Ossobuco “Le Pristine”.
– Vanille – hazelnootijs “Le Pristine”.

Aangezien ik natuurlijk een maximale leek was op dit gebied, heb ik smaken geproefd die ik nog nooit in mijn hele leven had geproefd.

Ik begin met kaviaar. Dat zag ik alleen bij decadente mensen die veel of te veel geld hebben. Althans, in mijn beleving. Maar ik had ook altijd een vooroordeel over culinair eten en sterrenzaken. Dat je kleine porties kreeg en daarna weer honger had. Snapje nu het stukje fastfood eten (ja, ja, scheer mij maar over één kamp, ik weet het).

Kaffir limoen. U zegt? Kaffir limoen. Kijk, ik wist echt wel wat een limoen was. Maar kaffir? What the hell was dat? Maar smaken dat het deed. Oh mi gadooo! Wist ik veel wat nduja was. Wist ik veel wat gekonfijt betekende. Dus mijn smaakpapillen die gingen alle kanten op eveneens als mijn wenkbrauwen die al hoger gingen staan bij elke hap.

Maar toen kwam het dessert. Ik meen het echt uit de grond van mijn hart en vanuit mijn smaakpapillen. Dit dessert, ik krijg er weer tranen van in mijn ogen, was het beste, meest smaakvolle en meest grandioze dessert dat ik ooit heb gehad.

En daar is geen woord van gelogen of overdreven. Ik wil op papier zetten hoe dit gesmaakt heeft, maar dat kan ik niet. Dit was, zo, ja eeuhm, ik weet dus echt niet wat ik moet opschrijven om dit dessert te omschrijven.

We merkten dat we richting sluitingstijd gingen en dat de meeste gasten al weg waren. Wij niet. Nee, zeker niet. Ik wilde hier het licht uit doen. Het vuur uitzetten. Desnoods afwassen. De kruimels opzuigen. Het maakte mij niet uit, maar ik wilde blijven. Deze avond moest niet stoppen.

Kijk, het is natuurlijk logisch dat als je ergens naar toe kijkt of tegen opkijkt je dat raakt, dat, dat wat met je doet. Deze avond was voor mij het startpunt van iets waar ik tot op de dag van vandaag mee bezig ben. Het heeft mij geraakt in alles. Van mijn kleine teen tot aan het einde van de langste haar op mijn hoofd.

Maar helaas de avond zat erop.

De gerechten die we kregen waren absoluut niet klein of weinig. Nee, het was zelfs zo erg dat we allebei zo vol zaten van het eten, dat we bij aankomst in het hotel op bed ploften in onze kleren en letterlijk en figuurlijk rond 04:00 uur wakker werden met onze kleren nog aan. We hadden dus een foodcoma opgelopen. Nou, deze foodcoma vond ik niet zo erg hoor. Dat begrijp je natuurlijk wel.

En dat was het dan, mijn allereerste kennismaking met een sterrenrestaurant. Mijn allereerste culinaire avond. En wat voor één. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik hier zo van heb genoten. Ik weet niet of het woord 'genoten' genoeg omvattend is voor deze avond, maar zo was het wel. Het eten was fantastisch. De sfeer zat er lekker in. De ambiance van het restaurant was top. De wijnen klopte met het eten. De gastheer was professioneel en open te gelijk. Heb ik het al over het dessert en de cocktail gehad?

Vanaf deze avond is voor mij het startschot gegeven tot waar ik nu sta met betrekking tot koken. Ik heb zo vreselijk, maar dan ook vreselijk veel geleerd over deze wereld vanaf die avond. Ik heb mijzelf alles zelf aangeleerd, omdat ik het leuk vind en hier mijn passie, dan wel ontspanning ligt. Ik heb stages mogen lopen bij verschillende restaurants om daar te mogen leren, mogen proeven, mogen ervaren hoe knetterhard je moet werken en waar ik dankbaar voor ben. Dat deze avond voor mij zoveel invloed heeft gehad op waar ik nu sta, daar heb ik geen woorden voor.

Er zullen vast mensen zijn die bepaalde gerechten niet lekker vonden of zich ergerden aan bepaalde dingen in of aan het restaurant of aan de gerechten of de bediening. Maar voor mij, of voor ons, was het een avond met een gouden rand.

Chef, nogmaals, ik ken u niet en u kent mij niet, maar bedankt voor alles. En dan vanuit de grond van mijn hart.

We zijn er van ongeveer 18.30 uur tot zeker 00.30 uur geweest en hebben voor deze avond € 400,- betaald, exclusief aanbetaling.

 

– Robin

Geschreven op 18 juni 2026.