Eten bij Hans Van Wolde in zijn restaurant Brut 172 in Reijmerstok. Knijp mij heel even. Wat een avond, wat een spektakel, wat een beleving en wat een gastronomie.

Hoe dit begon? Dat vertel ik je als volgt.

Bij het zien van zijn serie over Brut 172 op Videoland was ik verkocht. Niet direct, want ik moest wel even flink schakelen met de chef zelf. Maar naarmate de serie vorderde, kreeg ik sympathie voor de chef en alles eromheen. Die sympathie werd fascinatie (op een goede manier) en toen was ik pas echt verkocht. Je sterrenrestaurant verkopen om vanaf nul weer te gaan beginnen. 

Wat een indrukwekkende chef en man. Geen blad voor de mond, het moet gaan zoals hij dat wil en niet bang om op zijn bek te gaan. Op zich merkte ik raakvlakken qua karakter. Maar even, mijzelf gaan vergelijken met Hans Van Wolde… joehoe, gaat het wel?

Toen ik samen met mijn vriendin de laatste aflevering keek, zei ze:

“Kosten wat het kost, maar hier gaan we een keer eten.”

Kosten deed het achteraf ook, maar ja, dat komt later.

Direct na de laatste aflevering zijn wij beiden naar de site gegaan om te kijken of we konden reserveren. Reserveren kon zeker, ergens in 2086.

Tja, daar zit je dan met je telefoon op de bank te kijken naar de reserveringen waar je totaal niet tussen kon komen, of überhaupt de gedachten had om daar ooit te kunnen gaan eten.

Vervolgens verstrijken de dagen en de weken en heb je het er vrijwel niet meer over. Maar vergeten deed ik niet. Plus dat ik echt oprecht heel vaak aan deze serie bleef denken.

Wat ik al zei, de dagen werden weken en de weken werden maanden. Na een aantal maanden kwam mijn vriendin naar me toe gelopen met een grote smile op haar gezicht. Ik keek haar aan en ik weet nog exact wat ik tegen haar zei:

Ik: “Wat lach je? Wat is er?”

Zij: “Nou, haha, ik heb een verrassing en dit ga jij helemaal te gek vinden.”

Ik: “Nou, aan je lach te zien denk ik niet veel goeds, maar zeg nou maar gewoon.”

Zij: “Nou, ik heb gereserveerd bij Hans Van Wolde, bij Brut 172.”

Ik, beeld je dit even in:

“Joeee, ja hoor haha, heel grappig, heel leuk.”

Zij: “Nee, echt serieus. We gaan uit eten bij Brut, bij Hans. Ik heb kunnen reserveren.”

Ik: "Joe....."

Ik zie dat ze haar telefoon omdraait en dat wij inderdaad bij Brut 172 gaan eten. Beeld je nogmaals even in hoe ik op dat moment voor haar stond. Verbijstering, verwondering en euforie, en dat allemaal in één. Hoe dat eruit zou hebben gezien, echt geen idee. Maar dat, dat zo voelde dat is wel zeker.

Ik: “Hoe dan? Huh? Hoe heb je dit in godsnaam voor elkaar gekregen dan?”

Zij: “Ik heb ze gemaild en gezegd dat wij onze eerste date hier graag wilden herbeleven.”

Ik: “Ja hoor, naaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, hoe dan? Wat vet, hey maar, huh, naaa, en nog meer van dit soort woorden en gezichtsuitdrukkingen.”

Je snapt en begrijpt dat hier even wat verwerkingstijd in zat en dat alles in mijn brein tijd nodig had om dit een plekje te moeten gaan geven. Uit eten bij Brut 172, bij sterren chef Hans Van Wolde. Die had ik absoluut niet zien aankomen.

Op 13 januari 2023 was het zover. Met de auto naar Maastricht. Onderweg luisteren naar de podcast, 'De Beste Smaak van Nederland', om in de stemming te komen voor de avond.  

Vanaf Alkmaar naar Maastricht, dat is een stukje rijden. Dik 2,5 uur. Op tijd weg om op tijd in Maastricht, cq. Reijmerstok, te zijn. Wat denk je? File, vertraging, etcetera. Dus wie waren er bijna te laat? Eén keer raden. 

We sliepen in een hotel in Maastricht en met de taxi werden wij gebracht naar het restaurant.

Snel de koffers op bed, het knappe goed ophangen, douchen, het knappe goed aantrekken, haar in de lak, make-uppie op, luchtje opspuiten en de taxi in.

En daar zaten we dan, als twee zenuwachtige pubers richting een tweesterrenrestaurant. Lees je wat ik zeg? Een tweesterrenrestaurant. Even serieus, twee sterren. Wat moeten en kunnen we verwachten? Oprecht, ik had nul verwachtingen, maar tegelijkertijd mega hoge verwachtingen.

En toen waren we aangekomen. Ik zie de welbekende poort en het rode bordje van Michelin met de twee sterren erop. Ik zie dat de chauffeur afslaat en het pad oprijdt. Vanaf nu stappen we in de wereld van Hans Van Wolde, Brut 172.

Ik kijk naar links en zie daar het volgende staan: een Porsche 911, een Range Rover, een dikke vette Mercedes-Benz G-Klasse en nog meer auto’s waarvan ik alleen de schaal 1:43 kan betalen.

De taxi stopt. We doen de deuren open en lopen richting de ingang van het restaurant. We kijken elkaar nog even aan en: letssss gooooooooo. De serie die we zagen wordt nu gewoon f*cing werkelijkheid.

Voor de ingang van het restaurant zie ik twee gastvrouwen staan met daarnaast een rookkast. We worden welkom geheten en de rookkast gaat open. Even serieus, de taxi is nog niet eens weg en wij krijgen onze eerste amuse buiten al geserveerd.

– Gieser Wildeman – perencake met gerookte mayonaise.

Hoe verzin je het…

Vervolgens lopen we naar binnen en komen in de hal. Daar is een muur compleet van goud. We kijken om ons heen en daar stonden we dan. Van achter de gouden muur worden we weer welkom geheten. Onze jassen worden aangenomen en opgehangen. Vervolgens worden wij begeleid naar een andere ruimte. We zien daar meerdere mensen staan en die krijgen uitleg over de volgende amuse.

Ei met truffel en krokkantjes van aardappel. Ei met truffel en krokkantjes van aardappel. Ei met truffel en krokkantjes van aardappel. LEKKER. OH MIJN GOD!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

We waren nog geen vijf minuten binnen hè, en dit is wat wij al kregen, besef.

– Reijmerstokker ei met wintertruffel.

Hierna werden wij begeleid naar de ontvangst ruimte. De welbekende ontvangst ruimte, mits je de serie hebt gezien of er al hebt gegeten. De open haard stond aan. Meerdere mensen hadden ook plaats genomen in de ontvangst ruimte en er hing een serene, ontspannen sfeer. Ook wij namen plaats en keken onze ogen uit. 

Kort hierna kwam de sommelier. Nou ja, eerst een kar en daarna de sommelier.

“Goedenavond, welkom. Kan ik u verblijden met een heerlijke champagne, cava of iets anders naar wens?”

Op die kar stonden wijnen en drankjes waarvan ik niet eens wist dat ze bestonden.

“Goedenavond, ja dank u wel. Nou, we hebben wat te vieren, dus champagne graag.”

Een paar slokken verder en de volgende amuses werden ons alweer geserveerd.

– Zoetzure koffie, koolrabi & rode kool met kaneel.
– Rookworst van wortel.

Na een paar glazen en amuses verder werden wij opgehaald. We liepen achter de gastvrouw aan en kwamen in een soort koffiekamer. Daar kregen wij in een kopje de meest heerlijke rode – uienbouillon die ik ooit heb gegeten. Geroosterde en ingekookte rode uien. Bij het opschrijven alleen al proef ik het weer. Kort hierna werden wij weer terug begeleid naar de ontvangst ruimte.

– Verschillende bereidingen van ui en ei.

Niet lang hierna kwam de serveerster van onze avond naar ons toe gelopen en vertelde dat onze tafel gereed was. We volgden haar en de serveerster liep de trap op naar het restaurant.

En daar stond hij dan boven aan de trap ons op te wachten.

The man, the myth, the legend himself, Hans Van Wolde.

Wat hij zei was het volgende, en ja, ik weet het nog precies. Ik citeer:

“Goedenavond, wat bijzonder dat u hier bent. Ik hoop dat u gaat genieten van deze avond. Ik vind het bijzonder dat u beiden hier bent en dat ik u mag verzorgen samen met mijn team.”

Als een kleuter stond ik te kijken naar een man die mij fascineerde. Open mond, twinkelende ogen en niet meer uit mijn woorden kunnen komen. Zoiets als dit, zo stond ik tegen over de chef. Direct stak hij zijn hand uit. Drie keer raden wie zijn rechterhand een paar dagen niet gewassen had, want ja, hé hallo, op die hand zat het DNA van de chef himself. 

Rustig maar hoor, zo geobsedeerd ben ik nou ook weer niet hoor. Toch?

Na een kort gesprek werden wij naar de tafel begeleid. Zicht op de keuken aan een ronde tafel. Ik moest eerst even wat wegdrinken, dat snap je natuurlijk wel. Man, man, man. Wat een adrenaline ging er door dat lichaam van mij heen. Ik kon wel janken van blijdschap en de zenuwen.

En toen begon de avond.

Voor– en voorgerecht:

– Beekforel, amandel, groenten & fruit van het seizoen.
– Koningskrab, Bloody Mary, Oscietra-kaviaar, kalfs-American, Beluga-kaviaar.
– Gans & eend, appel, brioche, witlof, Barilotto.
– Sint-jakobsschelpen à la Wai-Tou, Limburgse grotchampignons, avocado.
– Jonge tong & carabineros, gepofte wortel, bouillabaisse, Iberico-vet.
– Specialiteit van Hans: kreeft, witlof, spinazie, Parmezaan.
– Creekstone-rundvlees & sukade, biet, compote van ui, knolselderij.

Dessert:

– Limburgse stroopwafel, pralineroomijs.
– Grijze van Steenbergen, peer, walnoot.

Wijnen:

– Verdejo Habis
– Bodega Shaya, Rueda

– Riesling Kabinett, Marienburg
– Weingut Clemens Busch, Mosel

– Grüner Veltliner, Smaragd
– Leo Alzinger, Wachau

– Tinta Roriz & Touriga
– Vale da Mata, Lisboa

– The end is sweet.

Kijk, twee sterren is echt next level. Sommige smaken of combinaties snapte ik misschien niet omdat ik daar nog niet ben qua smaak en beleving. Maar dat neemt niet weg dat de combinaties van de gerechten fenomenaal waren. Ik kan mij dan ook niet herinneren dat ik iets niet lekker heb gevonden.

Alles, maar dan ook echt alles, klopte. De wijn en spijs, de ambiance, de verzorging, de gastvrijheid; alles, maar dan ook echt alles, klopte voor ons. Zelfs de stopcontacten pasten in het interieur. Oké, ik overdrijf, maar dan begrijp je waar ik heen wil.

Maar niet alleen de stopcontacten klopte. Nee, dit gold ook voor de muziek wat harder en zachter ging en in speelde op de avond. De gasten om ons heen konden we de ene keer goed verstaan en de andere keer weer niet. Knap toch dat je dat voor mekaar weet te krijgen en dat je zo weet in te spelen op je gasten en de avond.

Een gastronomische, bijzondere ervaring (het is moeilijk te omschrijven hoe de avond was en dat bedoel ik echt mega positief) waarbij ik qua emoties alle kanten ben opgegooid en mijn smaakpapillen maximaal op de proef zijn gesteld en waar ik wijnen heb geproefd die ik nooit meer in mijn leven zal gaan drinken denk ik.

Van op de bank naar de serie kijken, naar daadwerkelijk in het restaurant eten. Ik had een hoop verwacht maar dit absoluut niet.

We zijn er van ongeveer 18:00 uur tot zeker 01:00 uur geweest. En hebben voor deze avond € 800,- betaald, inclusief aanbetaling. Maar het was echt oprecht elke euro meer dan waard.

 

– Robin

Geschreven op 10 juni 2026.